Het laatste deel van de triologie Eerste leven

Wat vond ik ervan? In het begin had ik heel veel moeite om in het boek te komen, het hielp daarbij ook niet dat ik mij maar weinig herinner van het vorige boek, Levensbloed. Gelukkig kon ik mijn review van Levensbloed erbij halen en daardoor wist ik ongeveer wat er allemaal was gebeurd. Het verhaal zelf was heel anders dan de anderen verhalen. Het ging meer over Killian en Tenley en hen liefdesverhaal, dan over de vrede die ze samen wouden bereiken. Dit vond ik aan de ene kant heel jammer maar aan de andere kant vond ik het ook wel interessant. Ik wou namelijk heel graag weten hoe die twee nu verder zouden gaan, aangezien Killian zich niks meer kan herinneren. Wat ik erg leuk vond aan dit boek is dat het verhaal zich meer afspeelde in Myriad dan in Troika. Hierdoor krijg je een veel beter beeld van het andere rijk. Ook vond ik het fijn dat je heel vaak vanuit Killian kon lezen. De schrijfstijl van Gena Showalter vind ik nog steeds erg mooi maar ook nog steeds erg moeilijk. Soms kon ik hierdoor niet goed bijhouden waar we waren en wie wat nou deed. Hierdoor moest ik zelfs sommige bladzijdes helemaal opnieuw lezen en zelfs dan had je niet de garantie dat je het ging begrijpen. Toch ben ik sneller door dit verhaal heen gekomen dan bij de vorige boeken, dus dat moet toch iets zeggen. Wat vond ik minder Ik werd af en toe helemaal gek van de cijferobsessie van Tenley. Dan begon ze ineens uit het niets te praten over cijfers. Ik heb hiervan een voorbeeld uit het boek gehaald: ‘ik weet je voornaam niet’ ‘Niall’ Killian Niall Flynn. vijf l’en vier n’en 5+4 = 9. Killian Niall Flynn + Ten = vijf l’en en vijf n’en. 5+5 = 10. 10 = bestaan. 1 + 2+3+4 = 10. 1) De eerste koning, 2) De Tweede koningen, 3) menselijk leven, 4) de vier elementen: aarde, lucht, vuur en water. tien is een voltooiing: het einde van de ene cyclus, het begin van een andere. Door dit raakte ik soms dus helemaal in de war en was ik uit het verhaal. Wat ik dus ook minder vond was dat het verhaal voor een grootste gedeelte alleen maar over de liefdesrelatie van Killian en Ten ging. Daarnaast kwamen de andere hoofdpersonages er heel weinig in voor en dit vond ik echt een teleurstelling omdat ik vind dat die andere hoofdpersonages het boek compleet maken. De personages Ik vond het leuk dat Killian weer wat meer van zijn harde, oude zelf zien, ook al kon hij daar zelf niks aandoen. Het was juist heel interessant om dat te lezen. Tenley vond ik in het vorige boek heel onzeker, maar dit keer vond ik haar juist weer heel stevig in de schoenen staan. Ook al wist Killian niet meer wie ze was, ze bleef vechten voor hem en voor datgene waarin zij in geloofde. De andere personages hadden helaas dit keer maar een kleine rol. Ze kwamen voornamelijk eigenlijk pas in het einde erin voor. hun vond ik echt geweldig, grappig en heel loyaal naar Tenley toe. Biscuit het waakdier van Tenley heeft mij ontzettend aan het lachen gemaakt en ik wou dat ik een pratende hond had. Het slot Het slot zelf deed mij heel erg denken aan de nieuwste film Jumani. Ik ga alleen niet vertellen waar die film overgaat omdat ik anders het slot teveel verraad. Maar ik denk wel dat ik het slot wel het leukste deel van het boek vind. Ik ben ook blij dat het boek nu helemaal is geëindigd, ook al verbaast het mij niks als er zomaar ineens een nieuw deel verschijnt, want hier en daar was er nog wel een open einde….