Een mooi vervolg op het eerste deel.

Na De toch niet zo eenzame tocht van Torre had ik hoge verwachtingen. En ja hoor, dit nieuwe avontuur is weer GEWELDIG! Dit deel brengt oude bekenden terug: oom Fons, geitje Natneus (nu echt een GEIT) en het aardvolk. Maar er zijn ook nieuwe gezichten: het stoere meisje Aira, het vergeetachtige aardvrouwtje Vosse en het niet zo slimme marmotje Mormel. Het verhaal is grappig, spannend én soms ontroerend. Vooral het moment waarop twee zussen elkaar na jaren weer zien en Torre beseft hoe fijn zijn gezin eigenlijk is, vond ik mooi. Tijdens de vakantie mag Torre weer naar zijn oom Fons in de berghut. Daar is hij erg blij mee, want thuis is het druk: zijn broertje Pelle vraagt veel aandacht en zijn beste vriend Moos is boos op hem na een laffe actie. Samen met oom Fons gaat hij op expeditie in het bos, en natuurlijk gaat Natneus mee, al is hij flink gegroeid. Onderweg breekt oom Fons zijn been. Het pad naar het dorp is veranderd in een modderstroom. Misschien kan het aardvolk helpen? Torre probeert Oude Norf te vinden, met twee oude kippen als gezelschap. Dan ontdekt hij een pontje en gebruikt het als vlot, maar de stroming is te sterk. Ze drijven recht op een waterval af… tot Aira verschijnt, een meisje dat in het bos woont. Spannend, grappig, vol avontuur en met de schitterende illustraties van Sophie Pluim!