Een fijn debuut

Wat heeft Astrid Habraken een fijne en toegankelijke schrijfstijl. Vanaf het eerste hoofdstuk van ‘Verdwaald in Tirol’ weet ze haar lezers mee te nemen in het verhaal van Stéphanie. Vanuit haar personage lees je alle gebeurtenissen. Daardoor maak je ook haar gevoelens en gedachten mee, waardoor je haar steeds beter leert kennen. Je zou haar af en toe wel even een spreekwoordelijke schop onder haar kont willen geven, omdat ze soms wel iets te afwachtend is. Naarmate je verder in het verhaal bent, begin je haar wel beter te begrijpen. Toch had ze soms net wat meer mogen doorpakken. Wellicht heeft de auteur ruimte overgelaten voor een tweede deel over Stéphanie en haar man. Daar zijn in ieder geval wel mogelijkheden voor, waar je als lezer nieuwsgierig naar bent. ‘Verdwaald in Tirol’ wordt over het algemeen chronologisch verteld, met af en toe een terugblik naar het verleden als herinnering van Stéphanie. Het verhaal kabbelt lekker voort met soms een kleine sprong in de tijd. Habraken neemt haar lezers niet alleen mee in Stéphanies gevoelens en gedachten, maar ze laat ook zien waar het verhaal zich allemaal afspeelt. Hierdoor krijg je een mooi beeld van de omgeving en de verschillende ruimtes. Het verhaal gaat op die manier nog meer voor je leven. Richting het einde van het verhaal gebeurt er het een en ander in een soort stroomversnelling. Dat had nog wel wat uitgebreider uitgewerkt mogen worden, maar dat is vooral omdat je graag nog meer wil ontdekken over Stéphanie en Lex en hun avontuur in het buitenland. Habraken heeft een fijn debuut geschreven. Hopelijk mogen we nog meer boeken van haar hand lezen… en ik ben zeker voorstander voor een vervolg op ‘Verdwaald in Tirol’.