Een verhaal over liefde en racisme.

Een mooi geschreven verhaal over Victoria. Ze ontmoet de liefde van haar leven. Alle mensen in het dorp hebben een zeer racistische houding tov hem. Ze besluit haar ouderlijk huis te verlaten en alleen in een berghut te gaan wonen. Ze maakt moeilijke beslissingen. Het verhaal is heel beeldend beschreven. Je waant je echt in de berghut, bij de rivier en in de boomgaard. Bijzonder om te lezen hoe bekrompen de meningen van mensen konden zijn. Dit boek wordt ook vergeleken met ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’. Ik snap de vergelijking wel. Ik vond het verhaal van de rivierkreeften zelf nog mooier, maar dit boek is ook zeker een aanrader!