Heerlijk grimmig

Futuria is een heerlijk duister verhaal over het rauwe leven van twee straatschoffies die in rivaliserende bendes zitten en toch tot elkaar veroordeeld zijn. En het gaat over een beschermd opgevoed meisje, dat ontdekt dat haar vader over grenzen gaat, maar wel voor een heel goed doel. In de eerste paar hoofdstukken worden de tijd (eind 19e eeuw), de omgeving (straten met stinkende grachten, het eiland Futuria met het bijzondere pretpark) en de twee bendeleiders (Kraai met zijn gestotter en Achilles met zijn heilige hoed) heel mooi neergezet. Dan vindt de eerste confrontatie plaats. Vanaf dat moment rukt het verhaal je mee, ga je dieper en dieper het avontuur in, verder op ontdekkingsreis op Futuria, ontmoet je Libby met haar hond, haar excentrieke vader en doodzieke moeder, en eindig je uiteindelijk in de gevangenis op het eiland. De hoofdpersonen zijn ontzettend mooi neergezet. Alle drie hebben ze echt een eigen stem en je zit als lezer helemaal in hun hoofd. Ik was meteen fan van bad guy Achilles. Suzanne gebruikt geen woord te veel, waardoor het heel intens lezen is. Maar dus ook heel intens beleven! Zeker omdat Suzanne dit boek niet voor teerhartige lezers heeft geschreven. Het is ruw en pijnlijk en schuurt. En dat maakt het juist zo mooi! Ook de manier waarop Suzanne het thema dood/verlies behandeld in het verhaal, is niet voor de teerhartigen. Iedereen gaat dood en daar willen de meeste mensen liever niet bij stilstaan. Maar Futuria dwingt je om erover na te denken. Wat is belangrijk in het leven? En hoe ver ga jij om een geliefde te redden? Een prachtige sfeer, een bijzondere setting, authentieke hoofdpersonen, mooi taalgebruik en belangrijke thema’s; Futuria heeft het allemaal. Zijn er dan geen minpuntjes? Dr. Gold is erg belangrijk voor het verhaal, en ik snap dat hij geen eigen stem heeft gekregen. Dat hoort een oude man ook niet te hebben in een jeugdboek. Maar vergeleken bij de fantastisch goed uitgewerkte drie andere hoofdpersonen, komt hij er een beetje bekaaid vanaf. De grootste minpunten betreffen wat mij betreft de opmaak. Ik heb het papieren boek gelezen en ik vond het lettertype niet prettig lezen in de cursieve stukken, en die waren er best veel. De cover is prachtig, maar hij is redelijk donker uitgevallen. En dat is zo ontzettend jammer! Maar als je het boek onder een lampje houdt (of in het zonlicht), heb je ineens nog heel veel te ontdekken op de voorkant. En dat is zeker de moeite waard! Net zoals het verhaal zelf! Dus ga op avontuur met (of op) het grimmige Futuria!