De grote boze wolf

Met de leesclub van De boekenreizigers olv Erna Eikhoudt las ik “Pas maar op voor de boze wolf” geschreven door Marcella Kleine. De cover is heel mooi gemaakt maar, trok mij niet echt. Ik kreeg door de kleur eerder het gevoel te maken te krijgen met een sprookje. Maar niets is minder waar. De ogen van de wolf staan lief maar de wolf is niet lief. Er ligt een vrouw op de grond. Gepakt door de wolf? Op de fiets naar mijn werk breekt het angstzweet me uit. Nog altijd hoor ik de grimmige fluistering van acht jaar geleden. Somt lukt het me om de dreigende woorden te vergeten, maar zodra iets me aan een wolf herinnert, weerklinken ze in mijn oren. Imke woont met haar man Arne in Drenthe. Samen hebben ze een dochter Sterre en zoon Sam. Ze wonen op het platte land en hebben wat schapen en paarden. Ze zijn zeer gelukkig maar, dan komt er een wolf. De wolf zorgt voor heel wat onrust onder de bewoners van het dorp. Later blijkt er een hele roedel te zijn in het dorp. Voor Imke is dit nog maar het begin van alles. Zij heeft in het verleden een “wolvenman” ontmoet waar ze vreselijke herinneringen aan heeft. Niemand kent dit verleden van haar. Deze “wolvenman” is weer terug in het leven van Imke. Voor Imke zijn beide wolven vreselijk. Zou het allemaal goed komen? Ondanks dat de cover mij niet trok ben ik het boek toch gaan lezen. Wat een geweldig boek. Na de eerste woorden bleef ik lezen. Zo knap hoe Marcella fictie en werkelijkheid in 1 verhaal weet te stoppen. De terugkeer van de wolven in Nederland is een feit en dit is heel goed beschreven. De angst voor de wolven en Imke haar angst voor de wolvenman zijn gewoon te voelen. De andere personages in het boek zijn ook heel goed beschreven. Je voelt dat je de ene persoon mag en bij de ander een niet pluis gevoel hebt. Dat maakt het lezen heel prettig. Het boek wordt geschreven vanuit het oogpunt van Imke geschreven. Ook staan er in het cursief geschreven teksten van de “wolvenman”. Tot het eind wist ik niet wie de “wolvenman” was. Ik heb diverse mannen als verdacht gezien maar die waren het uiteindelijk niet. Het boek is heel prettig geschreven en daarom blijf je maar door lezen tot het uit is. Het liedje ik ben niet bang voor de boze wolf kwam heel vaak in mij op tijdens het lezen. Het was mijn eerste boek van Marcella Kleine maar zeker niet mijn laatste boek