Mooi debuut

In één zin; wat een prachtig boek! Ik heb genoten van deze roman over de liefde, vriendschap, verwantschap. Het heeft een vlotte schrijfstijl, en dat voor een debuut! We volgen de geschiedenis van Rosa, een alleenstaande Duitse beelhouwster. Ze groeit op zonder haar vader te kennen, met een moeder die tegen haar eigen demonen vecht en daardoor te weinig liefde aan haar dochter kan geven. We zien hoe dit een klein meisje vormt, die erg op zichzelf is aangewezen en probeert haar emoties te uiten middels vormgeving. Hoe ze zich hecht aan de persoon in haar leven van wie ze wenst dat hij haar vader is en haar hunkering naar warmte, nadat hij uit haar leven verdwenen is, maar tegelijkertijd haar angst om zich echt te verbinden aan anderen. Ze laat mondjesmaat mensen toe in haar leven en geeft hen slechts een beperkte, kleine rol. Zo zijn daar Xavi, haar galeriehouder, Britt, haar nachtzuster en Hein, haar aannemer. Ook is er Rico, de kleine jongen die niet spreekt, maar zich eveneens uit via kunst. Rico is zoekend naar zijn identiteit en Rosa vindt daarin herkenning. Wanneer Rosa terminaal ziek blijkt te zijn , wil ze haar nalatenschap regelen. Deze erfenis komt aan Karlijn toe. Heel geleidelijk wordt duidelijk wat haar relatie tot Rosa is, die ze nooit gekend heeft, en waarom ze haar erfgename is. Hoewel ze met enige tegenzin haar erfenis, Rosa’s huis, aanvaardt, groeit ze erin en zijn er parallellen tussen haar leven en dat van Rosa. Zo zien we ook Rico weer en heeft zij haar eigen issues met haar moeder. Het huis staat symbool voor warmte, familie, ook voor mensen die geen bloedverwanten zijn, maar een gezamenlijke passie hebben. Een toevluchtsoord, waarbij de totem hen als clan, tribe, verbindt. De moraal is dat ieder zijn eigen weg moet gaan en niemand weet heeft van andermans leed.