Dank je wel Joost.

De kaft, het voorwoord en dan pagina 9 'Duizend rode hartjes'. Het gewicht van het verhaal, het gemis en de pijn zat al zo zwaar in de eerste 27 pagina's dat ik het boek even (met tranen in de ogen) heb weggelegd.... Om het op een later moment in een keer uit te lezen. Dit is een boek waar je de rust en tijd voor moet nemen. Joost, dank je wel voor dit mooie emotionele document dat toont hoe echt het leven is (ook het verhaal van de schoolkinderen), hoe pijnlijk en onvoorspelbaar verdrietig het kan zijn. Ik vind het dapper dat je dit schrijfavontuur wat zo dicht bij jou persoonlijk ligt bent aangegaan. Dank!