Het verdriet is dé Vlaamse roman...

Claus' stijl is onevenaarbaar. Wellicht zit er hier ook een stukje jeugdautobiografie in... Trendsettend voor die tijd, 1984, bepaalde thema's worden met een perfecte scheut ironische humor verwerkt (de collaboratie in Vlaanderen, de aftakeling van de kerk, de typische Vlaamse hypocrisie) , weliswaar op een zeer geraffineerde Clausiaanse wijze. Je voelt de sfeer van de oorlogsjaren, de ontzettende strijd tussen de Flaminganten die zich eindelijk vanonder dat Belgicistische juk willen bevrijden en daarom zeer naïef, deels onwetend het nationaal socialisme à la Belge omarmen. Het boek laat op onnavolgbare wijze nuances zien. Niks is zwart wit, alles is grijs. De mens ook, in al zijn zwakheden en hebbelijkheden. Het magnum opus van de Vlaamse literatuur!