Krachtige roman die nog lang na siddert

Na haar debuutroman ‘de kaalvreter’ met de volle vijf sterren te hebben beoordeeld, is het lastig om geen hoge verwachtingen te koesteren voor Machteld Siegmans' tweede kindje ‘wachter op de morgen’. Al vanaf de eerste bladzijde is het duidelijk dat Siegman het hoge niveau qua taalgebruik moeiteloos voortzet. Ze neemt de lezer mee in een ware taaldans: de ene keer rustig en harmonieus om het volgende moment in een draaikolk van emoties terecht te komen. Dit alles zonder dat er ook maar één woord teveel aan het papier wordt toevertrouwd maar waarin alles wordt gezegd. “Ja, die twee hadden van meet af aan een bijzondere band. Ik denk dat zij zo op hem gesteld was omdat hij haar niets verweet en niets van haar verwachtte. Want hij had aan geduld te veel wat hem aan tijd ontbrak”. In ‘de wachter op de morgen’ maken we kennis met de 72-jarigeTak die, omdat er een vrachtwagen zijn huis is ingereden, tijdelijk bij zijn hoogzwangere kleindochter Aria logeert. Als vlak voor Kerst de eerste weeën zich aandienen, wijkt Tak uit naar de onderbuurman Philip, die hem in een bijzonder vormgegeven gesprek uitnodigt zijn levensverhaal te doen. Over zijn kinderjaren tijdens de crisis, de oorlog en de daaruit volgende dwangarbeid in Duitsland, de dood van zijn moeder, de relatie met zijn zus en zijn vader, zijn huwelijken, zijn werk als leraar maar vooral zijn relatie met zijn dochter Marina waar hij geen contact meer mee heeft, komen aan de orde. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Tak waardoor vooral zíjn gedachten, emoties en handelen benadrukt en de andere personages vanuit zijn perspectief neergezet worden. En dat is niet storend maar geeft juist de essentie van het verhaal weer: veroordeling versus verdraagzaamheid. Maar het laat ook zien dat door de speling van het lot dingen in het leven lopen zoals ze lopen, dat iedere actie een reactie teweegbrengt en dat je altijd zult moeten omgaan met de gevolgen van je keuzes. Hierbij schuwt Siegman overigens niet ook andere grote thema’s zoals verlies, PTSS, liefde, geloof, familiebanden en schuldgevoel aan de kaak te stellen, wat resulteert in een krachtige roman die heel vaak van vorm verandert en nog heel lang nasiddert. Hiermee lost Siegman haar belofte na 'de kaalvreter' ruimschoots in. Tot slot: een krachtig verhaal kan uitsluitend gedragen worden door een krachtige verteller. Hierbij is, net zoals bij ‘de kaalvreter’, gekozen voor Carly Weijs die door haar vermogen om klein te worden, een groots verteller is. Práchtig!