Unheimisch.

Vooropgesteld, Ik hou niet van dystopische verhalen. Never let me go is kil en gespeend van iedere vorm van humor. De sfeer is unheimisch. Er is een soort gemeenschap van klonen geschapen die dienstdoen als donoren. Alsof er geen enkel ethisch besef is. Dat is natuurlijk ook de bedoeling van de schrijver. Maar omdat het zich afspeelt in de jaren ’80 en ’90 kwam het op mij nogal ongeloofwaardig over. Ik hoopte nog op een verrassend einde. Tevergeefs. Veelvuldig weidt de ik-figuur, Kathy, uit over voorvallen in het verleden waarmee de indruk wordt gewekt dat ze van belang zijn voor de ontknoping. Maar die is er niet. Soms bezoeken de belangrijkste karakters in dit boek even de gewone wereld maar ook dan blijft het allemaal vaag. Je moet er van houden. En als je ervan houdt dan valt er veel te genieten begreep ik tijdens de bespreking van onze leesclub!