Filmisch.

In mijn herinnering een goed boek. En na herlezing (en bespreking tijdens onze eerste leesclubbijeenkomst) vind ik het nog beter! Het opent en eindigt met het bezoek van koningin Juliana aan de Wieringerwaard op 17 juni 1969. Dat bezoek weet Bakker bijzonder goed te treffen. Een sigaretjes rokende koningin die ook maar een mens is. En zo’n bezoekje is ook maar gewoon werk! De rest van het verhaal speelt zich 40 jaar later af maar er wordt toch vooral teruggeblikt. Want op die bewuste 17e juni gebeurde er nog iets. Iets dat het leven van de familie Kaan voorgoed zou veranderen. Hoofdstuk voor hoofdstuk wordt er steeds meer duidelijk. Een fraai gecomponeerd verhaal. Een aantal personen die langskomen in de korte hoofdstukken kennen we direct of indirect al uit de openingsscene. Wat ik bijzonder vond is dat elk hoofdstuk elementen bevat uit een eerder hoofdstuk of uit de openingsscene. Vaak alledaagse dingen. Een straaljager die overvliegt. De bus van de bakker met op de zijkant geschreven Blom Broodzaken. Twee jongens die van een brug duiken. Of het nummer Oh Happy Day dat steeds terugkomt. Eerst alleen als ‘dat’ nummer dat zo vaak te horen was op de radio in die bewuste zomer. Veel later weten we ook de titel. En pas op pagina 250 lezen we dat het wordt gezongen door de Edwin Hawkins Singers. De titel van het nummer staat in schril contrast met de gebeurtenissen van die dag. Ook personen die elkaar waarnemen vanuit een ander perspectief: p70 “Ze komt aan bij het gat in de heg en ziet aan de overkant van een brede sloot en een grasveld de achtertuinen van een rijtje huizen. De huizen liggen een stuk lager dan de begraafplaats. Voor één van de ramen staat iemand, een vrouw met zwart haar. De vrouw begint tegen de ruit te tikken, met een ring, denkt Dieke, het klinkt hard en doordringend. Is dat voor haar bedoeld? Ze denkt van niet, dus ze doet niets, blijft staan waar ze staat en staart naar de vrouw.” Een aantal hoofdstukken verder: p83 “Wat staat dat kind daar? Waarom reageert ze niet op mijn tikken? Ze pakt haar bril van het aanrecht, zet hem op en kijkt nog eens goed. Het kind heeft zich omgedraaid en loopt dwars tussen de graven door weg. Rossig haar. Is dat niet het meisje dat ik net achterop die fiets heb zien zitten? Wat moet ze op de begraafplaats? Waar is die moeder?” Dat kind is Dieke de dochter van Klaas Kaan. Overigens heel mooi hoe Bakker de denk- en doewereld van een kind beschrijft. Ik heb echt genoten van al die kleine waarnemingen steeds vanuit een ander perspectief. Het zorgt er voor dat het verhaal een bijna filmisch karakter krijgt. En dat alles in de bekende Gerbrand Bakker stijl. Zonder een enkele metafoor. Veel natuur. En mooi hoe homoseksualiteit in al zijn boeken voorkomt maar nooit wordt gethematiseerd.