'Maar het allermooiste van schrijven blijft toch wel dat alles kan.'

“‘Maar het allermooiste van schrijven,’ zegt de schrijver alsof Oscar ernaar gevraagd heeft, ‘blijft toch wel dat alles kan. Alles kan! Je kan het zo gek niet bedenken, als je het geloofwaardig opschrijft, kan het.” Het is even wennen na het autobiografisch Jasper en zijn knecht en Knecht, alleen, allebei verschenen in de Privé-Domein reeks. Ik heb enorm genoten van de persoonlijke openhartige stijl in die boeken. Nu dus weer een roman. Maar gelukkig speelt de schrijver zelf ook nog een rol in dit boek, althans een schrijver die verdacht veel lijkt op Gerbrand Bakker. Zijn laatste roman De omweg dateert overigens al weer van 2010. Misschien dat het komt door Covid maar De kapperszoon is van een vrolijke lichtheid (zelfs een keer hardop gelachen) die ik me niet herinner van zijn andere romans. Die lichtheid is ondanks de vliegramp op Tenerife in 1977 die in herinnering wordt geroepen en waar de schrijver nogal wat research voor heeft verricht. Verder een knap in elkaar gezet verhaal waar het nodige aan de verbeelding van de lezer wordt overgelaten. Maar dat herinner me ik me ook van zijn eerdere boeken, in ieder geval van Boven is het stil. Later dit jaar ga ik Juni van hem nog eens herlezen. Tot slot een mooi citaat: ‘De engel had op een bepaald moment de wang van het ontwerp van de moeder aangeraakt en tegen God gezegd: ‘Deze lekt, ik heb u toch gezegd dat u te veel in dit ontwerp probeerde te stoppen.’ En God had gezegd: ‘Dat is geen lek, dat is een traan.’ De engel had gevraagd waar die traan voor diende. God antwoordde: ‘Blijdschap, verdriet, teleurstelling, pijn, eenzaamheid en trots.’ De engel zei tegen God dat hij een genie was. Maar God keek somber en zei: ‘Ik heb die traan niet gemaakt.’