In de kern een goed debuut.

Debuutroman uit 1983. Opnieuw uitgebracht vanwege het toekennen van de Erasmusprijs aan David Grossman. Ik geef zelden 2 sterren omdat ik boeken dan meestal na een pagina of 30 al op mijn virtuele ‘abandoned’ plankje heb gezet en in werkelijkheid heb teruggebracht naar de bieb. Maar dit boek kreeg ik van de Kerstman! Dus wat meer moeite gedaan. Maar qua eindoordeel kom ik niet verder dan 2,5*. Het mooie is wel dat het verhaal in de kern goed is. Gewaagd ook om over de bezette gebieden te schrijven begin jaren 80. En triest dat de situatie 40 jaar later niets is veranderd. Of zelfs slechter is geworden. Ik ben echter minder enthousiast over de continue stroom van gedachten en de soms lange zinnen. Regelmatig moest ik een stuk opnieuw lezen. Wat staat hier nou eigenlijk? Het eerste hoofdstuk zelfs helemaal opnieuw nadat ik een recensie had gelezen waar het een en ander werd uitgelegd. Een wel heel erg pretentieus boek van een beginnend schrijver. Ik begrijp dat Grossman inmiddels betere boeken heeft geschreven! Tips zijn welkom. PS. De nieuwe cover met de citroenboom is een lust voor het oog. Het grote voordeel van gedrukte boeken: het ligt op je tafel. Je kijkt er een hele week naar. Op Goodreads kies ik dan ook altijd de juiste cover omdat er zo’n sterke koppeling met de inhoud is ontstaan in mijn hoofd.