Schrijnend, verontrustend, indringend

Ik was erg onder de indruk van ‘Vallen is als vliegen’ van Manon Uphoff en wilde daarom graag haar andere werk lezen. Ik vervolgde met haar debuut, de verhalenbundel ‘Begeerte’ en nu dus ‘Koudvuur’. In dit laatste boek volg je Ninon, één van de jongste kinderen uit een groot gezin. Ze zit vast in het leven van dat gezin, maar helemaal op het eind van het boek breekt ze eruit en wordt schrijver. Alle drie de boeken zijn gebaseerd op Uphoffs eigen leven. Diverse personages en scenes keren dan in meerdere boeken terug, soms onder een andere naam. Dat verveelt echter niet. De gezinssituatie, maar ook het leven daarbuiten, is daarvoor te chaotische en schrijnend, de schrijfstijl van Uphoff te indringend. Door het beschrijven van (korte) scènes laat ze zien wat er gebeurt en het verontrust je. Je ziet hoe de kinderen langzaam ontsporen, de ouders onwetend, onmachtig of zelf schuldig. Manon Uphoff benoemt heftige gebeurtenissen. Wat ze schrijft, maar ook dat wat ze (net) niet schrijft, laat je dan ook niet los.