Gelukkig gelovig

Kom verder “Hij was gelukkig gelovig”. Zo eindigt dit in vele opzichten bijzondere boek. Geschreven door een bijzondere man, die ik in dit boek op een heel andere manier heb leren kennen. Gelukkig gelovig. Op twee manieren op te vatten. Gelukkig was hij gelovig of gelovig op een gelukkige wijze. “Kom verder” is meer dan een gastvrije uitnodiging. Het is de stimulans die Andries nodig heeft om letterlijk vooruit te komen. Een stimulans die begrip toont en vertrouwen geeft. Een inspirerende bemoediging voor de hoofdpersoon van het verhaal. Maar tevens de uitnodiging aan zijn vader die zijn trots voor zijn zoon niet kan uiten. Het was immers zijn grote wens dat Andries dominee zou worden. Voor een rooms opgevoede lezer zoals ik geeft dit boek een mooie inkijk in de strenge leer van het protestantisme. De Schrift, het Woord, de worsteling tussen gelovig en profaan leven, de moeite die het kost om te genieten van de aardse dingen. Het komt allemaal aan bod in dit eerste deel van De Jonges memoires. En het smaakt absoluut naar meer. Ik heb de mix van kerkgeschiedenis, de ontluikende liefde, vriendschappen, het stichten van een gezin, verdriet en klein geluk met veel plezier gelezen. Het accepteren van het leven zoals het je overkomt. Voor mij een eye-opener, de ernst waarop De Jonge dit beschrijft. Maar ook hier en daar geestig en vrolijk. Het is een hommage aan zijn vader, geschreven in alle oprechtheid. Een vader om trots op te zijn, een eerlijke, gesloten man met al zijn feilen en falen, twijfels en verlangens. Het respect voor hem klinkt tussen de regels overduidelijk door. “Kom verder” heeft grote indruk op mij gemaakt. Het leest vlot en heeft een duidelijke boodschap. Ik zie uit naar het volgende deel van de memoires van Freek de Jonge. Arno Walraven