Uit de Erlendur-serie? Vergeet het maar!

De inmiddels geliefde inspecteur speelt geen rol in dit boek en komt er op de laatste paar regels na ook helemaal niet in voor. Ik vind dat de auteur de lezer daarmee wel op een verkeerd been zet. Juist na het spannende vorige deel, waarin het verhaal van de getroubleerde Erlendur eindelijk duidelijk wordt ben je benieuwd hoe het nu met hem gaat. Maar daar heeft de auteur geen zin in gehad en hij springt rustig tientallen jaren terug in de tijd, tot vóór Erlendur inspecteur was. Niet lezen dus? Nou dat ook niet weer. Centraal in dit boek staat inspecteur Marion Briem. Die overigens een paar delen geleden in aanwezigheid van Erlendur stierf. Volgt u het nog een beetje? Maar Marion Briem blijkt gelukkig ook zeer getroubleerd. Dat levert een boeiende hoofdpersoon op, die vervolgens verzeild raakt in een moord die gepleegd wordt in de perifierie van het historische schaaktoernooi tussen Fischer en Spassky (Amerika tegen de Sovjetunie in de hoogtijdagen van de Koude Oorlog) dat in 1972 in IJsland werd gehouden. En dat doet de auteur dan wel weer heel erg leuk: fictie en feiten lopen in deze crimi door elkaar en worden aaneengeregen tot een goed verhaal. Maar dat neemt niet weg dat ik me wat bekocht voel dat we Erlendur niet te zien krijgen. Nota bene heeft hij slechts in één van de laatste vier boeken een rol van betekenis gespeeld. Het is alsof je naar een concert gaat en dat ondanks mooie muziek de hoofdartiest alleen op het eind even meezingt...