"Omdat niemand een besluit leek te nemen besloot ik zelf dingen te besluiten."

Een groots boek, dat het leven beschrijft van Alkibiades in de tijd van de Grieken, Spartanen, Perzen en vooral de rise and fall van de stad Athene. Het boek leest als een aanstekelijke biografie van de hand van Alkibiades en werd door Ilja Loenard Pfeijffer geschreven. Het is een lijvig werk, richting de 1000 bladzijden. Dat heeft voor- en nadelen. Door de vele karakters, steden en streken die genoemd worden raakte ik de draad regelmatig kwijt: wie was deze persoon ook al weer? Wat was eerder in het boek ook al weer gebeurd in deze stad? Maar dat is dan ook wel het enige nadeel. Want verder is het echt een groots werk. Met veel onderkoelde humor, zelfspot en gevoel voor de spanningsboog wordt het uitzonderlijke leven van Alkibiades uitgesponnen. De historische gebeurtenissen in het verhaal zijn op de werkgelijkheid gebaseerd en het is daarmee een wonder dat er (bij mijn weten) geen andere auteurs zijn geweest die het waanzinnige verhaal van Alkibiades in romanvorm hebben verwoord. Absoluut vermeldenswaardig is de schrijfstijl van Ilja Leonard Pfeijffer. Dit boek is werkelijk virtuoos geschreven. Op echt elke bladzijde staat minstens één prachtige zin; vaak meer. Dat maakt het een aaneenschakeling van kleine wonderschone cadeautjes voor de lezer. Het zijn zoveel mooie zinnen dat ik geen poging zal doen om daar een compleet beeld van te geven, maar het zal beperken tot twee eenvoudige voorbeelden ter illustratie: Omdat niemand een besluit leek te nemen besloot ik zelf dingen te besluiten. En: Kleine levens draaien om kleine dingen als kippen of kroost, maar een held kan zich geen huis permitteren. Alkibiades leest naast het levensverhaal van de naamgever van dit boek als een zeer kritische beschouwing op de uitwassen van een democratie, in Europa en in Nederland. Om die reden is het interview dat Pfeijffer onlangs hierover in Trouw gaf ook zeker het lezen waard: https://www.trouw.nl/cultuur-media/il.... Twee citaten uit dat interview: Zolang de machthebbers het algemeen belang dienen, gaat het goed. Maar zodra ze hun eigenbelang of een groepsbelang najagen, glijdt de staatsvorm af naar een negatieve pendant: de monarchie wordt dan een tirannie, de aristocratie een oligarchie, en de democratie een zogeheten ochlocratie. En: Valt dit populistische tij nog te keren? “Dat is mijn nadrukkelijke hoop”, zegt Pfeijffer. “Anders zou ik Alkibiades niet hebben geschreven. Ik wil mijn lezers uitnodigen om in de spiegel van de geschiedenis te kijken, zodat ze zich bewust worden van het gevaar. Zonder besef lukt het niet. Noodzakelijk is ook dat politici weer moed en visie tonen. Ze moeten niet bang zijn om tegen de publieke opinie in te gaan en impopulaire maatregelen te verdedigen. Zo’n soort politicus hebben we hier al decennia niet gezien.” Vijf sterren, niet omdat er geen kritiek op het boek is te geven (de overdadige aaneenrijging van historische gebeurtenissen is bij vlagen te veel om te onthouden of te overzien, het zelfde geldt voor stroom van de schier oneindige personen in het verhaal, veelal ook met de naam van hun vader en het district waaruit ze afkomstig zijn voorgesteld aan de lezer), maar ondanks dat is het boek geweldig. Omwille van het voorkomen van spoilers zal ik niets zeggen over de wending in de slothoofdstukken, maar ook dat kwam op precies het goede moment. Kortom: van genoten!