Hard werken en niet zeuren!

De zestienjarige Salomé komt in een jeugddetentiecentrum terecht. Het verhaal wordt vanuit het ik-perspectief van Salomé verteld. De reden waarom ze vast zit blijft lang onbekend, maar met behulp van aanwijzingen door het boek heen krijg je een idee van wat ze heeft gedaan: ze werd aangevallen door twee pesters van haar school en verdedigde haarzelf, maar dat was uit de hand gelopen. Salomé neemt je mee in haar observaties over de andere meiden in de detentiecentrum, de therapeut en de begeleiders, maar ook in hoe ze reflecteert op wie ze is geworden. Dit was de debuutroman van Simone Atangana Bekono. Als je Simone Atangana Bekono op internet zoekt, komt er als beroep te staan ‘dichter’ en dat zie je naar voren komen in haar schrijfstijl. De poëtische stijl met daarin straaltaal verwerkt maakt het boek prachtig en brengt de emoties duidelijk naar buiten. Het verhaal wordt niet in chronologische volgorde verteld wat het erg realistisch maakt, omdat je echt meegenomen wordt in de rauwe gedachtes van Salomé, maar dat maakt het soms ook lastig lezen. De thema’s in het boek zijn duidelijk: racisme, discriminatie en vooroordelen. ‘Hard werken, niet zeuren’ is het advies dat Salomé aanhoudend krijgt. Maar zwijgen en hoge cijfers halen zijn geen oplossingen tegen de racisme die ze ervaart. De gebeurtenissen die Salomé meemaakt geeft je een nieuw perspectief over het leven en de maatschappij. Als je een verhaal zoekt vol emoties en confrontaties die je aan het denken zet, is dit zeker een aanrader!