Liefste Margaux

Een ziek kind, ernstig ziek. Het lijkt zowat het ergste wat een moeder kan overkomen. 'Wat als?', zijn vragen die vaak dan komen opdagen. De oplossing wordt gevonden, je krijgt weer hoop en je ondergaat talloze voorbereidingen tot op het moment dat de persoon die de oplossing kan bieden zich van heel de zaak wenst te onthouden. Die foutieve beslissing van één persoon kost het leven van je kind.  Een trieste biografie van Margaux geschreven door haar mama , Goedele van Campenhout, en Inge Delva. Het verscheen in 2016 bij Pelckmans. Het is een verhaal dat lezers aanzet tot nadenken, zeer aangrijpend. Bovendien is het een waargebeurd verhaal wat toch altijd een grotere impact heeft op een lezer. Daarbovenop is het ook nog een actueel onderwerp. Een moeder die haar dochter verliest door een vreselijke ziekte. Het kind ondergaat een hele lijdensweg en uiteindelijk zonder enig resultaat.  Margaux is een zesjarig meisje dat in de fleur van haar leven zat. Ze was sociaal, actief en enthousiast. Alles verloopte naar wens. De mama wilt haar kind een rustige en zorgeloze jeugd schenken net zoals zij haar jeugd beleefd had. Het leek te lukken tot op het moment dat ze haar na enkele kwaaltjes lieten onderzoeken. Ze bleek een zeer ernstige aandoening te hebben aan haar beenmerg en moest onmiddellijk worden opgenomen in het UZ in Brussel. Ze maakte bepaalde cellen niet aan, waardoor ze zich in een levensbedreigende situatie bevond. Ze kon enkel nog maar geholpen worden door een stamceldonor. Men vond een man in Zwitserland die een match had van 98%, dat is zeer uitzonderlijk. Om die transplantatie te kunnen volbrengen moest ze een chemokuur volgen. Alles in haar lichaam werd op een of andere manier afgebroken zodanig dat het kon vervangen worden. Dit liep echter niet zonder gevolgen, het was een proces dat maanden duurde en ze moest zo steriel mogelijk leven.   Vooral de periode er naartoe moet voor een kind enorm zwaar zijn. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. De mama hield zich bij haar kind altijd sterk, om ze  niet nog harder pijn te doen, maar om net de moed er nog in te zien. Kinderen die zich moeten aanpassen aan zulke situaties missen talloze andere dingen. Neem nu de school, ze mag niet in de lessen zitten, omdat er te veel gevaar is om een virus op te doen, ze mag maar met een beperkt aantal mensen in één ruimte zitten. Alleen buiten mocht ze gezelschap hebben. Gelukkig bestaat er tegenwoordig zo een systeem om op je laptop les te kunnen volgen. Ook Margaux had dat systeem, 'Bednet'. Ze hield dus nog wel contact met haar klasgenoten en vrienden, maar dat werd na een tijdje toch ook maar vervelend, ze zag namelijk wat de anderen wel konden doen of wat ze deden in de vakantie etc.  Ook voor een moeder is zo'n periode immens zwaar. Men probeert steeds moedig over te komen tegenover hun kind, maar zelf ziet men hoe het kind zienderogen achteruit gaat. Hoop is op dat moment het enige dat nog doet leven. Dagelijks leest men in de krant slecht nieuws. Dingen die anderen of zelfs mensen in je eigen omgeving meemaken blijven hoe dan ook je aandacht trekken, maar er is geen mens dat écht kan begrijpen hoe die personen dan in hun vel zitten. Misschien enkel de mensen die zelf zoiets hebben meegemaakt, alhoewel ook geen enkele situatie identiek is. Het boek heeft in dat opzicht ook een zekere meerwaarde. De schrijfster tracht de lezer te raken door ze met haar eigen ervaringen te confronteren. Hoe kan iemand dat beter doen als je het zelf hebt meegemaakt.   Wanneer de donor op het laatste moment afzegt en het voor de dood van haar kind zorgt, breekt er een soort van woede uit. Het is dan onbegrijpelijk hoe iemand die in staat is om een kind te redden, niet eens die moeite wil doen. Het lijkt wel of de man in kwestie haar kind niet wilde helpen. Een duidelijke boodschap van de schrijfster komt hier ook naar boven, namelijk dat ze wil de mensen wil zeggen dat als je je opgeeft als een donor, je dan ook effectief moet verdergaan zonder op het laatste moment de patiënt in de steek te laten. Ze pende deze gedachte ook expliciet neer, ze maakte er zelfs samen een reportage over met Phara de Aguirre.   Heel het boek is toch met enige spanning opgebouwd. Hoe gaat het nog aflopen met haar? Ze overleeft het dan wel niet, maar we zien de teksten die werden voorgelezen op haar begrafenis. Dit trekt je letterlijk mee in de gebeurtenissen. Als lezer werd ik zo meegezogen in het verhaal dat ik soms met tranen in de ogen trachtte verder te lezen. Voor een stuk onderga je zelf het verdriet die de moeder dan voelt. Ook omdat het zo actueel is en zodanig goed beschreven is, doet het iets met een mens. Ik trek er ook bepaalde lessen uit. Zo besef je eigenlijk dat zoiets heel moeilijk te begrijpen valt, dat het leven oneerlijk lijkt te zijn en hoe groot de liefde tussen moeder en dochter is op zulke momenten. Ze heeft alles aan de kant geschoven en er alles aan gedaan om haar dochter toch nog op momenten een leuke tijd te kunnen geven. Misschien moeten we allemaal op moeilijke momenten in ons leven ons zodanig amuseren met de mensen rondom ons, zodat het geen verloren tijd is? Want na dit boek gelezen te hebben, besef je nog veel meer hoe een leven uit de naaste omgeving maar al te snel kan gedaan zijn.