Wat als de werkelijkheid niet klopt?

Alfred zit op de laatste zomerse dag op een terras. Een onbekende vrouw schuift aan bij zijn tafel en begroet hem. Er komt iemand van de bediening om hun bestelling op te nemen en dan verandert de wereld. Het plein waar het terras aan ligt wordt het decor van een terreuraanslag. Alles wordt minutieus naverteld door Alfred in de ik persoon, in vrij korte stukjes. De ontmoeting met Prunella, de vrouw met wie hij de aanslag heeft beleefd, heeft ontzettend veel indruk gemaakt en zorgt voor een enorme aantrekkingskracht. Toch is dat niet de spanningsboog waar deze roman op is gebaseerd. Er is iets anders met Alfred en daar kom je als lezer nauwelijks achter, omdat hij als verteller de regie heeft. Hij woont in het dorp, in het voormalig huisje van zijn ouders nadat zijn vrouw is overleden. Hij is buschauffeur voor kinderen met een geestelijke handicap. Welk geheim Alfred heeft, wil ik niet vertellen, want daarmee zou ik teveel onthullen en jij zou met een vooroordeel aan deze roman beginnen. Uiteindelijk is deze leeservaring/ontdekking de kracht van deze roman, meer nog dan de waarheden die Alfred ontdekt na de aanslag over hoe de wereld in elkaar zit. De roman bevat mooie zinnen zoals: “Ongeluk kan ook in jezelf zitten, terwijl je denkt dat de omstandigheden de oorzaak zijn.” Je moet dan mijns inziens door een taai middenstuk. Het bereikt een punt waarvan je denkt ja nu weten we het wel. Toch volgt er een dramatische ontknoping en die unieke vertelstem zal je niet meer loslaten. Wat hij deelt over liefde heb ik in mijn hart opgeslagen: “Je hebt natuurlijk onbeantwoorde liefde, maar je hebt ook liefde die onmogelijk beantwoord kon worden omdat ze nooit is gegeven.” Ik heb dit boek gelezen voor een leesclub en daarvoor biedt het genoeg gespreksstof!