Een 'portret' door de ogen van Claudia de Breij

Claudia de Breij geeft in dit boek een ‘portret’ van Amalia, de kroonprinses, ter gelegenheid van haar 18e verjaardag. Dit boek zag ik al regelmatig voorbijkomen en toen ik zag dat mijn moeder dit boek bezit, ben ik het ook gaan lezen. Ik was benieuwd wat Claudia de Breij schreef over Amalia. Claudia geeft naar mijn idee een heel eerlijk en integer beeld van de – toen nog 17-jarige Amalia – die ze middels diverse gesprekken heeft kunnen bevragen. Via een tour langs voor Amalia belangrijke plaatsen (haar school, haar paard, de strandtent waar ze graag komt, etc.) ziet Claudia een 17-jarige die enerzijds ‘gewoon 17’ is en anderzijds opgroeit met de wetenschap een bijzondere opdracht krijgt te vervullen in haar leven. De schrijfstijl van het boek vind ik heel plezierig: Claudia beschrijft haar gesprekken alsof je er zelf bij bent, op de achterbank van haar auto als ze door Den Haag rijden. Ze geeft en eerlijk portret, zoals ik zei, maar dus ook integer: ze beschermt de 17-jarige als het ware tegen al te veel oordelen van de lezers over deze jonge prinses. Al met al ben ik blij dat ik het heb gelezen. Niet omdat ik nu zo graag van alles over Amalia wil weten, maar vooral door de mooie manier van schrijven die niet alleen iets vertelt over Amalia, maar ook over iemand die opgroeit in deze tijd te midden van verwachtingen, snelle oordelen en sociale media.