Spannende verhaal over een wel heel specifieke afdeling bij de politie

Voor de leesclub van de Boekenreizigers lazen we dit keer een debuut. Ramon Van Huffelen schreef een thriller over ene undercoveragent die uiteindelijk miljoenen verduistert om de behandeling van zijn doodzieke dochtertje te kunnen betalen. Hij beschrijft de undercoverwereld, voor zover ik dat uiteraard kan beoordelen op basis van wat ik erover las in non-fictie verhalen, met verve en behoorlijk accuraat. Het is een zeer lastige, gevaarlijke job en niet alleen omdat je nu eenmaal met gevaarlijke nietsontziende criminelen in contact komt, maar ook om wat het undercover zijn met je doet als mens, wat het doet met je gezin en de manier waarop je na het undercoveravontuur weer door moet met het gewone leven, als je dat gegund is, uiteraard. Undercoveragenten mogen onder bepaalde voorwaarden, strafbare feiten plegen als dat nodig is om hun dekmantel niet volledig op te blazen. Het zelfmoordcijfer bij deze mensen is schrikbarend hoog, en wel omdat de meeste mensen écht niet geschikt zijn om maanden, soms jarenlang als ‘een ander’ door het leven te gaan. Erik Schoeman, ons hoofdpersonage krijgt ermee te maken, vertrouwen wordt erg lastig, je mag je vrienden niet verraden, je meot zien dat je je dekmantel niet opblaast, en als je thuiskomt ben je dan gewoon Erik en papa. Dat is erg lastig. Het begin is spectaculair, een drugsdeal loopt volledig uit de hand. Op dat ogenblik is Erik met vakantie met zijn vrouw en dochtertje dat een zorgenkindje is. Ze lijst aan een degeneratieve aandoening, bekend als de ziekte van Batten, die de hersencellen langzaam doet afsterven. Als ze weer thuis zijn blijkt hun woning totaal overhoop te zijn gehaald. Hoe kan dat? Wie is het lek? Het adres van een UC agent is normaal gesproken heel goed beveiligd. Een safe house? Lijkt ook niet de echt goede oplossing. Ze moeten op de vlucht. Een inspecteur brengt Erik door zijn onderzoeken steeds verder in de problemen, zijn overste is ook niet koosjer. De auteur schrijft in het ik-perspectief van Erik, wat een goede keuze is. Je begrijpt vaak zijn keuzes ook al kan je als aan de kant staande lezer makkelijk zeggen dat het niet de goede keuze is. De korte hoofdstukken houden de stijl flitsend en spannend. Een thriller voor de liefhebbers van het hardere genre.