Middle Book Syndroom

Dit boek lijdt een beetje aan het middle book syndrome. Hoewel het verhaal nergens echt stilvalt of gaat vervelen, is het ook niet half zo spectaculair of onderhoudend als het eerste deel. Ik weet niet precies wat het was en kan er mijn vinger ook niet echt opleggen, maar het voelde aan alsof alles maar gewoon een beetje voortkabbelde. Al vanaf het begin is duidelijk waar het boek gaat eindigen. Het plot wordt daarmee al heel voorspelbaar en de stakes zijn automatisch niet zo bizar hoog. De plotwendingen zijn niet verrassend en het verloop van het verhaal is ook weinig origineel, zeker omdat ik weet dat er nog een derde deel aankomt. Maar, er zijn ook positieve dingen te melden: Ik vind de karakters nog steeds erg fijn. Er wordt goed gecommuniceerd, er wordt goed nagedacht. Ze nemen intelligente beslissingen en doorgronden zelf ook de obvious dingen. Hierdoor, ondanks het feit dat het boek eigenlijk constant achter zichzelf aanhobbelt, valt hen ook helemaal niets te verwijten. Het plot is volstrekt logisch, zonder dat het de karakters dom moet maken. Daarnaast is de mythologie en de wereld erg interessant. Het is een complexe, grote speeltuin waar veel mogelijk is, zonder dat gelijk maar alles mogelijk is. Er zijn ook beperkingen, regels en onze onervaren heks kan niet zonder meer wonderen verrichten. Ik ben erg benieuwd naar het derde deel! Want ik hoop en vermoed dat het veel gaat goedmaken!