Heel spannend en vol met muziek!

Soms overvalt het gevoel me ineens. Ik moet dat ene boek lezen. Dat ene boek dat ik al behoorlijk lang in de kast heb staan. Dat ene boek dat onderop een enorme stapel ongelezen boeken is beland en dat ik letterlijk moet opgraven. Dat gevoel overviel me gisteren. Ik zat te lunchen en moest gaan nadenken over een nieuw boek en ineens wilde ik perse dit boek lezen. Het kostte me tien minuten om erbij te komen, maar toen kon ik beginnen. Petra Doom heeft echt een prachtig boek geschreven. Ik ben zelf geen enorme fan van te veel actie in een boek. Over het algemeen vind ik het veel te lastig om precies te volgen wie wat doet en wat er gebeurt, maar zelfs de vechtscènes kwamen helemaal tot leven in dit boek. Dat komt met name omdat Doom aan alles wat er gebeurt een extra laag toevoegt, een laag die voor mij eigenlijk het hele boek maakte: De laag van de muziek. Het is lastig om muziek tastbaar te maken met woorden, maar Doom krijg het voor elkaar om mij de muziek die ze beschrijft bijna letterlijk te laten horen en met zekerheid letterlijk te laten voelen. Dat komt deels omdat ze stukken gebruikt die ik ken en die dus automatisch in mijn hoofd gaan klinken zodra ze deze benoemt, maar dat komt vooral omdat ze de muziek een hele sterke emotionele lading heeft meegegeven. Dat komt ook terug in de verhalen van de twee hoofdpersonen in dit boek, Elena en Ariane. Allebei staan ze op een keerpunt in hun leven. Elena weet het. Ariane nog niet. Allebei maken ze in dit boek een ontwikkeling en een groei door. Het is duidelijk dat dit alles nog maar het begin van hun verhaal is en dat hen nog heel veel meer te wachten staat. Ik kan in elk geval niet wachten om te zien hoe het ze zal vergaan in het volgende deel.