Een vermakelijk tussendoortje

Ik heb de serie van de donkere getallen pas afgelopen november ontdekt. Ik heb dus niet zolang hoeven wachten op dit vervolg als sommige andere mensen die al sinds het uitkomen van het zevende boek gesmeekt hebben om een achtste boek. Niet dat ik dat gedaan zou hebben. Ik vond de serie geweldig, maar ik vind het altijd eng als auteurs boeken toevoegen aan series die eigenlijk af zijn. Bij Luc Descamps was die angst echter volledig ongegrond. Hij had dit boek niet geschreven zonder een goede verhaallijn en het is eigenlijk vooral opvallend dat hij niet eerder op dit idee gekomen is. Het lag immers vrij voor de hand. Gedurende de serie heeft Harry heel wat mensen laten verdwijnen en we hebben nooit te horen of te zien gekregen waarheen. Dit boek geeft dat antwoord wel. En net als zijn voorgangers is het boek vermakelijk en zit het vanaf het begin tot het einde boordevol met actie. Het plot wordt al meteen goed neergezet door een proloog, daarnaast gebruikt Descamps hoofdstukken die niet uit het oogpunt van Harry geschreven zijn om ons een beter beeld te geven van het verhaal, wat er aan het gebeuren is en wat de slechteriken eigenlijk met Harry van plan zijn. Op het vlak van goed versus kwaad is dit boek vrij eenzijdig. De slechteriken zijn stuk voor stuk stereotypen, maar ze zijn wel erg goed gelukt, waardoor ik regelmatig een lach niet kon onderdrukken. Ook Harry en Maureen zijn niet bijzonder uitgewerkt, maar voor dit verhaal werkt het meer dan prima. Eigenlijk is het heel simpel. Als je de voorgaande verhalen in de wereld van de donkere getallen leuk vond, dan ga je dit boek ook leuk vinden. Allemaal bekende personages, zelfde schrijfstijl en een plot dat ook goed te vergelijken is met de voorgaande zeven delen. Precies wat al die verslaafde lezers graag wilden. Precies waar ik ook op gehoopt had. Een heerlijk tussendoortje.