Niet zonder jou

Na ‘Villa Gladiola’, ‘Eeuwig Donker’ en ‘RAV’ is ‘Evi’ de vierde thriller van Tjeerd Langstraat in de Jan Vos reeks. De verwijzing naar de huilende walvis in de Botnische Golf en Edgar Allen Poe geven aan de thriller een bijzonder begin. Ik vraag me af waarom de jonge vrouw op de cover een masker draagt. De proloog brengt het slotfragment van de brief die Evi zou gestuurd hebben naar haar vader. Het gebruik van ‘prachtige en miserabele metaforen’ voorspelt een bijzondere thriller. Het is deze brief die het boek definitief op gang brengt. In deel een doet Hans Welberg aangifte van de vermissing van zijn dochter Evi. De bejaarde man is heel ongerust: heeft Evi een einde gemaakt aan haar leven? Waar is ze? Via de agente die hem te woord staat, raakt oud-rechercheur Jan Vos betrokken in de zoektocht naar de jonge vrouw. In het eerste deel wisselen fragmenten uit Evi’s brief af met de herinneringen die Hans ophaalt aan periodes in het verleden, met Kris, zijn echtgenote en moeder van Evi, en Evi zelf. Het gelukkige plaatje van de beginjaren verliest meer en meer aan glans naarmate meer herinneringen gedeeld worden met de lezer. Ondertussen wordt Evi geportretteerd als succesvolle techno-dj die samen met haar vriend Kasper en beste vriendin Karlijn de wereld verovert met haar sets. Tegelijkertijd dreigt ze te bezwijken onder de druk van die roem en aan het overmatig drugsgebruik dat Kasper haar opdringt. Wanneer op het einde van deel een de brief integraal wordt herlezen, lijkt Evi haar beslissing te hebben genomen. Heftig! In deel twee treden Hans en Jan Vos in het voetspoor van Evi, van Nederland over Spanje en Oostenrijk tot in Kiev, heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop, bang voor wat ze uiteindelijk zullen ontdekken. ‘Evi’ is een psychologische thriller die balanceert op conflicterende tegenstrijdigheden. Evi snakt naar rust, bezinning en reflectie, maar duikt telkens weer het nachtleven en het lawaai in, in de hoop zo haar rusteloze ziel te kunnen sussen. Ze wil het leven omarmen en tegelijkertijd verafschuwt ze het. Haar vossenmasker is haar signatuur en visitekaartje naar de wereld toe, maar is tevens haar veilige verstopplaats (vossenmasker – Jan Vos thriller). Onderwerpen die meestal blijven hangen in de taboesfeer worden in de verhaallijn verwerkt. ‘Evi’ handelt over depressie en over wat depressie doet met mensen én met de geliefden van die mensen; het gaat over drugsgebruik en -misbruik, over misbruik binnen de relatie, over het onvermogen om te voldoen aan de verwachtingen van de omgeving, over de wil tot en de hulp bij zelfdoding, … . Tjeerd Langstraat is heel aanwezig in de thriller. Muzikanten uit zijn persoonlijke playlist vinden ook de weg naar het hart van de personages. Tjeerd heeft een grote passie voor schrijvers zoals Carlos Ruiz Zafón en stuurt Hans en Vos op weg in het spoor van ‘Marina’, één van Zafóns personages wiens as wordt verstrooid in Tossa de Mar. ‘Evi’ heb ik heel langzaam gelezen. De boodschap is zo beladen dat ik regelmatig de tijd moest nemen om ze te laten bezinken. Het is een heel eerlijk en doorleefd verhaal zonder franjes. De personages overtuigen. Ze zijn levensecht. Het is alsof ze van de bladzijden loskomen en personen van vlees en bloed worden. Hun gevoelens en reacties zijn realistisch en 100% oprecht. De ontknoping komt als een mokerslag. De thriller ‘Evi’ neemt de lezer mee langs de hoge toppen van de hoop en de diepe dalen van de wanhoop van een vader die onvoorwaardelijk houdt van zijn dochter. De mooie metaforen roepen beelden op die lezen als filmpjes in een notendop. ‘Evi’ heeft me geraakt en zal nog wel even blijven rondspoken in mijn hoofd.