Vals gestemd

Vals gestemd Mijn lezersrecensie wijkt af van wat ik gewoonlijk inlever. Van mij geen beschrijving van de plot, omdat de plot het enige is wat nog een beetje spanning in het verhaal brengt. Iets vertellen over de inhoud is, volgens mij, meteen spoilers weggeven. Mijn recensie bestaat uit een stroom van gedachten die bij me opkomen, als ik aan ‘stem’ denk. Stem: het is de stem van Zelda die we horen in dit verhaal; vanuit het perspectief van Zelda wordt alles verteld. Volgens haar is het begonnen met de vliegtuigen die zich boorden in de Twin Towers. Stem: Zelda heeft geen stem in de belangrijke beslissingen die de mensen in dit verhaal nemen. Het is haar man Bor die bepaalt wanneer er getrouwd wordt; die zonder Zelda te ‘horen’ bescherming biedt aan een wildvreemde die haar stem laat horen; Bor die buiten Zelda om al haar geld gebruikt. Stem: de stem van het geweten van Zelda. Moet zij meegaan in de plannen van Bor om de Somalische vrouw Amal te helpen? Is het slecht van haar dat zij zich meer zorgen maakt om de veiligheid van haar eigen gezin dan om die van Amal? Moet zij het venijnige stemmetje dat haar man verdenkt, smoren? Stem: de stem van Zelda’s zoon Philip die juist wanneer het leven van Zelda weer enigszins op orde is, met een paar woorden een einde maakt aan haar relatie met een moslim. Zelda heeft ook hierin geen stem. Ze heeft zelfs geen woorden om haar geliefde duidelijk te maken waarom er een einde aan hun relatie komt. Stem: de stemmen van de jury-leden van een populair muziekprogramma, die als uit één mond Amals optreden prijzen. Stem: de stem van de Somalische vrouw Amal; die met haar stem net als de Sirenen uit de mythologie iedereen lokt en in verlokking brengt (het beeld van de Sirenen moet hier voldoende zijn voor wie de afloop wil weten). Niet omdat zij of de Sirenen vals gestemd zijn. Gewoon omdat de stem het enige is, wat zij bezitten. Deze roman is geïnspireerd op gebeurtenissen die werkelijk plaatsgevonden hebben. Het eerste, verreweg grootste deel verloopt uitermate stroef door de ‘drakenvanzinnen’ (uitdrukking geleend van Evy De Brabander), door de enorme hoeveelheid beeldspraak alsof de lezer niet genoeg heeft aan een enkelvoudige boodschap; verschrikkelijk veel zinnen zijn gekunsteld literair. De stijl, het taalgebruik, originaliteit lijken in geen enkel opzicht op wat Durlacher in haar eerdere boeken liet zien. Waar het net een beetje lekker begint te lopen, zijn sommige gebeurtenissen weer voorspelbaar. Pas tegen het einde is er hier en daar iets verrassends. Dat ‘de stem’ hier voor veel interpretaties vatbaar is, maakt dat ik de twee sterren met een ster aanvul: ik geef drie niet zo helder fonkelende sterretjes.