Frankenstein

<span>Het ongrijpbare van poëzie is voor veel mensen een hoge drempel om er zelfs ook maar aan te beginnen. Moeilijk en verwarrend, het levert meer vragen op dan antwoorden, de vaagheid is zelfs ergerniswekkend te noemen. Juist dan wordt het tijd voor deze jukebox van Ingmar Heytze waarin hij veertig van zijn meest geliefde gedichten van anderen heeft samengebracht als 'briljant debuut van mijn eigenhandig in elkaar genaaide Dichter van Frankenstein'. Over de gedichten valt veel te zeggen, vooral dat ze stuk voor stuk de eenvoud in taalopzet en de verrassing in bijzondere beeldspraak laten zien. Ze belichamen de dichter die Heytze zelf is, zonder ooit een woord van hem gelezen te hebben. Nog boeiender zijn de begeleidende tekstjes waarin hij met verhalende pen de ruimte schetst die het gedicht voor hem geopend heeft. Niet als verklarende allesweter maar gewoon als gepassioneerde poëet die graag wil vertellen hoe het allemaal zo gekomen is. Wat mij betreft: dit prachtige boekje lezen en afwisselen met&nbsp;<em>Komrij's Canon</em>, dan kom je in de poëzie al een heel eind.</span>