Pakkend verhaal over acceptatie

Vanaf de eerste bladzijde kon ik het boek niet meer wegleggen. De schrijfstijl en het verhaal nodigen uit tot verder lezen. Het verhaal is geschreven in de ik-vorm. Of het nu gaat om hoofdpersoon Mathijs, of om de 5 anderen die aan het woord komen. En dat maakt de impact van het ongeval op hen erg duidelijk. De auteur heeft het vermogen om gevoelens en situaties te beschrijven alsof het jezelf overkomt. De depressie die Mathijs doormaakt, raakt je als lezer. Tevens valt mij op dat het de auteur lukt om de ontwikkeling die de personen doormaken zo te beschrijven, dat het klopt met de handelingen van die personen. Alle personen in het boek maken op hun manier een ontwikkeling door, die volledig klopt met wat ze meemaken. De beschrijving van de gevolgen van het leven met een dwarsleasie, laat zien dat de auteur zich uitermate heeft verdiept in deze materie. Behalve Mathijs, die met een ander lichaam verder moet, is er nog een verhaallijn die wat meer aandacht krijgt. Dat is de coming out van een vriend van Mathijs. Ook hierbij heb ik steeds het gevoel dat er goed onderzoek is gedaan. Dit is een dik boek. Ik heb het in drie dagen uitgelezen. Ik kan het aanraden. Aan lezers van alle leeftijden tussen de 15 en de 100, aan lezers die met een beperking moeten leven, aan lezers die werken met jong volwassenen, aan lezers die werken in de zorg.