de wand

Dankzij uitgeverij Orlando en hun hardcover uitgave van klassiekers, ontdekt ik deze klassieker De wand. Dit boek is uitgegeven in 1963 en ondertussen - meer dan terecht - aan zijn zoveelste heropleving bezig. Een zoveelste wederopleving van een zeer bijzonder boek. Het hoofdpersonage ontwaakt alleen en wanneer ze op zoek gaat naar haar familie stuit ze daarbij op een onzichtbare maar tastbare wand. Ze besluit om een verslag op te schrijven, een verslag waar ze nooit rekening mee had gehouden te moeten schrijven. De auteur pakt je moeiteloos in met dit boek. Meteen zat ik mee in het isolement, meteen zag ik door de beeldende en gedetailleerde beschrijvingen mijn omgeving voor me. Ondanks dat je weet dat de wand niet bestaat, toch twijfel ik daar - dankzij de schrijfstijl - nu nog steeds over. De vrouw is alleen maar dankzij een handvol dieren, de speciale diepe band die ze ermee heeft, kan ze door. Ze legt zich, figuurlijk, neer bij de wand en ze gaat door en vecht voor haar bestaan. Al blijft ze misschien ergens een sprankeltje hoop behouden, al lijkt menselijke interactie geen prioriteit meer. Een boek, bijzonder en speciaal, over alleen achterblijven. Zo opgeschreven dat het herkenbaar is, zeker in deze tijd waar de pandemie zich nog sterk genoeg laat voelen en het woord lockdown nog niet veraf is. Hoe het boek soms lang en deprimerend aanvoelt om dan weer liefde te voelen. ‘Een herontdekt meesterwerk.’ Ik denk dat dit inderdaad het beste omschrijft wat deze klassieker is.