Uitvoerig beeldend beschreven

Het begint er op te lijken dat ik een aanhanger wordt van de schrijfstijl van Oek de Jong. Hiervoor heb ik "Zwarte schuur" en "Hokwerda's kind" gelezen. Het viel me op dat beide geografische locaties uit deze boeken aan de orde kwamen, nl. Zeeland en Friesland. De associatie die ik met "Pier en Oceaan" heb is dat het lijkt op een familiekroniek, ook als is de tijdspanne hiervoor wat te kort. Het beschrijft immers slechts de periode van 1952 tot 1972, ofwel twee generaties. Het is dezelfde periode waarin ik zelf ben opgegroeid en dat helpt enorm met het opbouwen van een beeld omtrent de beschreven situaties. Het boek is zeer helder geschreven met veel omfloerste sfeerbeschrijvingen die wellicht wel wat minder uitgebreid hadden gekund, maar dat doet niet af aan het schrijftalent van Oek de Jong. Dit boek van 800 bladzijden zou dan immers in 600 bladzijden geschreven kunnen worden. Taalkundig is het foutloos geschreven, al moest ik steeds even nadenken bij het woord zoëven dat tegenwoordig geschreven moet worden als zo-even. Maar dat is pas sinds 1995 het geval. Het einde van het boek kwam op mij wat raadselachtig over, maar ik begrijp ook wel dat dit in het algemeen voor romanschrijvers een lastig probleem is. Na het voor mij teleurstellende "Opwaaiende zomerjurken" is dit voor mij een boek waarmee Oek de Jong zijn grote schrijverschap goed weet te demonstreren.