Als dementie toeslaat

Hugo Borst heeft met dit boek de opvolger geschreven van "Ma", eveneens gewijd aan zijn dementerende moeder. Alles speelt zich nu af in de woongroep van het Verpleeghuis, of sterfhuis zoals hij dit cru noemt, waar zij verblijft. Zijn stevige band met zijn moeder en de familierelaties, komt in korte (vervolg)verhalen aan bod. Net als de aftakeling die hij voort ziet schrijden. Ook een gevoelige onderwerp als euthanasie wordt niet geschuwd. Hij blijft ondanks zijn directe betrokkenheid als zoon en bezoeker steeds beschouwend en met kritische kanttekeningen. Opmerkzaam beziet hij de dagelijkse gang van zaken, maar ook de achteruitgang van het leven van de verschillende bewoners. Verdwaalden, die steeds verder afglijden naar een onbekende status van verwarring waarin zij geen besef hebben van hetgeen om hen heen en zelfs met hen gebeurd. Routines en logica, maar ook taal, alles raken zij kwijt. Dankzij meneer Alzheimer. In korte anekdotes beschrijft hij wat hij ziet en meemaakt, vaak simpele, alledaagse, maar ook confronterende dingen, zijn eigen twijfel en overpeinzingen. Zijn moeder staat uiteraard centraal in hetgeen een kleine familiekroniek genoemd mag worden, het gaat om haar verlies aan mentale en fysieke krachten, stukje bij beetje, stap voor stap. Hij beschrijft dit alles niet zielig of vanuit medelijden, maar met medeleven en compassie voor de oudjes. Maar ziet met lede ogen ook de teloorgang van de zorg door reorganisaties en een falend organisatievermogen door bezuinigingen en regeldruk. Alle goede bedoelingen, inzet en betrokkenheid van de verzorgenden ten spijt. Zijn notities / observaties over zaken rondom de zorgsector, vooral op het gebied van de ouderenzorg waar hij via zijn moeder mee in aanraking komt, zijn scherp en raak geformuleerd en ondanks het droeve thema, de kleine en grote drama's die meegemaakt worden, toch ook nog vaak humorvol. Het is een eerlijk boek, realistisch. Mede door het schrijven van dit boek en het door Borst geuite ongenoegen in de media over de kwaliteit van de zorg, is een actie en roep tot verbetering gekomen die zelfs politiek Den Haag in beweging kreeg. In die zin heeft dit boek, los van een zeer bewogen inkijk in een leven, in een fase die een moeizaam einde inluidt, zeker meerwaarde gekregen als activistisch pamflet of politieke brandbrief.